خیلی وقت نبود که میشناختمش، اما تو همین مدت کم، دیوونهی بازیش شده بودم. بازیش تو تیم ملی بسکتبالمون واقعا بینظیر بود. اون حقیقتا ستون اصلی تیم بود. حرکاتش منو مسحور میکرد. اگه بگم از بازیکنای NBA چیزی کم نداشت، دروغ نگفتم. خودش و برادرش همهکارهی تیم بودن.
آیدین… آیدین نیکخواه بهرامی…
باور کردنش غیرممکنه… چطور میشه قبول کرد که دیگه اونو تو تیم ملی نمیبینیم…؟ بازیهای بینظیرشو… سهگامهای سریعشو… سهامتیازیهای بینقصشو… و برشهای ویرانگرشو…
آیدین امروز بر اثر سانحهی رانندگی جان خودش رو از دست داد.
امسال اون و دیگر بازیکنای خوبمون، مثه حامد حدادی، مهدی کامرانی، حامد آفاق، اوشین ساهاکایان و بقیه، که هر کودمشون به تنهایی برای ما سرمایهاند، تونستن برای اولین بار قهرمان آسیا بشن و جواز حضور در المپیک پکن رو کسب کنن.
اما ای کاش هزار سال قهرمان نمیشدن ولی آیدین زنده بود.
امروز مرگ او در میان خبرهای مهم و تاپ نبود. شاید خود او هم اصلا برای این حرومزادهها خیلی مهم نبود. خبر درگذشت قهرمان ملیمون در میان جشن و سرور مسلمونهای کثافت، گم شد. در میان خبر ترور بینظیربوتو… شهادت چند جوان فلسطینی… که شاید مهمتر از آیدین عزیز باشن…
آره اونا همیشه مهمترند… و عزیزتر…
عزیزتر از آدمهای خودمون… جوونای خودمون… آیدین خودمون…
روحت شاد… یادت گرامی… آیدین همیشه عزیز…
