برای خودکشی کردن، همیشه لحظهی آخر خیلی مهمه. چون اون موقع واقعا میبینی که داری به مرگ نزدیک میشی و از اونجایی که (میل به زندگی و جاودانگی توسط خداوند بیکار و نادان در وجود انسان نهادینه شده و انسان بطور کاملا غریزی هرگونه عاملی رو که موجب مرگ او میشود، از خود دور میکند)، خودت رو از انجام این کار منع میکنی و به بهانههای مختلف، که اتفاقا، دقیقا در همین لحظه به ذهنت میرسند، اینکارو به دفعات دیگهای موکول میکنی. شاید هم اصلا به کلی منصرف بشی و دیگه حتی فکرش رو هم نکنی.
بنابراین اگه بتونی تا آخرین لحظه، تمام دلایلت رو تو ذهنت مرور کنی و اونها رو فراموش نکنی، میتونی بخوبی از پس این کار بربیای. گفتم فراموش نکنی، چون معمولا تو اون لحظه اونقدر تحت فشار هستی که حتی یادت میره چرا داری دست به یک چنین کار وحشتناکی میزنی. یادت میره تو زندگیات چه مسیری رو طی کردی که به اینجا رسیدی.
برای همین سعی کن به روزهای بدی که در انتظارتند فکر کنی و بیاد داشته باش که دوباره درد و رنجها به استقبالت میآیند و تو باید تمام عمر اونها رو در جایی کثیف بنام دنیا تحمل کنی.
