آرزوهایت را فراموش نکن

چقدر دلم می‌خواست می‌تونستم یکی دو ماه دیگه زندگی کنم. ولی حیف که دیگه یواش یواش باید انرژیمو منتقل کنم. هر چقدر تلاش می‌کنم تا دلیلی برای خودکشی نکردن پیدا کنم، موفق نمی‌شم. هر چند اگه دلیلی هم پیدا بشه زیاد دووم نمی‌یاره و فقط مرگمو به تاخیر می‌ندازه. در ضمن تجربه بهم میگه هیچوقت دنبال یه امید تازه نگردم چون اونوقت سخت‌تر می‌تونم از این دنیا دل بکنم. دیگه الآن بخوبی یاد گرفتم که امیدواری، فقط، بهونه‌ای برای خودکشی نکردنه و فقط می‌تونه آدمها رو چند صباحی بیشتر زنده نگه داره. زندگیم شده ج… زدن و سیگار کشیدن. دیگه واقعا هیچ آرزویی ندارم که بخوام برای رسیدن بهش، تلاش کنم. شدم مثه یه اعدامی که هر روز منتظر شنیدن دستور اجرای حکم اعدامشه. تا حالا بارها و بارها زنده موندنمو به یه بهونه‌ای تمدید کردم. مثلا یادمه زمستونه 84، فقط بخاطر جام جهانی 2006 خودکشی نکردم. خب بهر حال هرچقدر هم که ناامید و افسرده باشم، فوتبالو دوست دارم.
ولی این دفعه اوضاع یه جور دیگه‌ست….
روحم اونقدر بزرگ شده که دیگه جسمم نمی‌تونه اونو تو خودش نگه داره….
ترس از آینده داره دیوونم می‌کنه….
هر چی زمان می‌گذره وضعیت بدتر می‌شه….
روزهای بدی که در انتظارم‌اند، دائم صدام می‌زنند….
هیچ انگیزه‌ای… هیچ دلیلی… هیچ امیدی…
ای کاش آرزوهای دوران کودکیم دوباره زنده می‌شدند…
ولی حیف که حتی یادم نمی‌آد چه آرزوهایی داشتم…