سؤال

…وای مرگ
اگر قرار است بمیریم چرا به دنیا می‌آییم و اگر به دنیا می‌آییم چرا می‌میریم؟

تمام پیشرفت ما

برای خودمان منجی‌ای خیالی ساختیم و به امید آمدنش دنیایمان را غرق در سیاهی و تباهی کردیم…
این بود تمام پیشرفت ما…

اجناس

…شک نیست که زمین
به سخت کوشی چیزهایی دیگر زایید
از زهدان ابدی‌اش :
مس می‌میرد ، منگنز می‌گرید
نفت ناقوس نهایی مرگ است
آهن به زغال خدانگهدار می‌گوید
زغال حفره‌هایش را می‌بندد
اکنون این قرن
با ماشین‌های جنگی دیگر می‌کشد :
بگذار تا مرگ را با ابزاری دیگر آغاز کنیم
و خون را بکشانیم بر کشتی‌های دیگر
پابلو نرودا

پرومته

پرومته نیمه خدایی است مهربان که بر انسان ناتوان اولیه رحم می‌‌آورد و آتش را که نزد خدایان در کوه اولمپ است، دزدانه به انسان می‌بخشد. خدایان از عمل او آگاه می‌شوند. زئوس (خدای خدایان) به کیفر عملش، او را در کوه قفقاز به بند می‌کشد و عقابی را بر او می‌گمارد که هر روز جگرش را نوک بزند و بخورد. فردا جگر دیگری در سینه‌اش می‌نهادند و عقاب دوباره خوردن جگرش را آغاز می‌کرد.
این مطلب خلاصه‌ای بود از نمایشنامه «پرومته در زنجیر»، اثر (اشیل) تراژدی‌ نویس مشهور یونانی، قرن (5ق.م). او نخستین کسی بود که پس از«تسپیس» هنر تراژدی را تکامل بخشید و بازیگر دوم را وارد صحنه کرد. موضوع بیشتر نمایشنامه‌های او، رویارویی خدایان با یکدیگر و مساله تقدیر است. او در تراژدیهایش به عمیق‌ترین مسائل مذهبی و اخلاقی می‌پردازد: سرشت خدایان، مساله شر و مسئولیت انسانی. چند نمایشنامه از او بجا مانده که از قدیمی‌ترین نمایشنامه‌های جهان هستند: «ملتمسان»، «ایرانیان»، «هفت دشمن تب» و تریلوژی «اورستیا».